Glaucoom als ongevraagde partner: Dirk laat zijn leven niet beperken

Onverwachte diagnose

Bijna dertig jaar geleden werd glaucoom bij Dirk per toeval ontdekt. Hij werkte aan de verbouwing van een optiekzaak en besloot daar zelf een bril te kopen. Een routinecontrole van de oogdruk veranderde alles: de druk was veel te hoog. Nog diezelfde zaterdagmiddag werd hij doorgestuurd naar Het Oogziekenhuis in Rotterdam. Daar werd het vermoeden bevestigd: Dirk heeft glaucoom.

Het is flink schrikken. Glaucoom is een sluipende oogaandoening. “Je hebt geen pijn, geen klachten,” vertelt Dirk. “Daarom noemen ze het een sluipmoordenaar.” Sinds de diagnose zijn controles een vast onderdeel van zijn leven. Soms om de paar maanden, soms iets langer. Stoppen is geen optie: glaucoom kan niet genezen, alleen worden afgeremd.

Operaties, lasers en druppels: dagelijkse kost

Dirk tovert een papiertje uit zijn vestzak. Een lijst met ondergane operaties en behandelingen ontvouwt zich. Lasertherapie, operaties om de oogdruk te verlagen en ingrepen om drainage te verbeteren: Dirk heeft ze allemaal gehad. Soms liep de oogdruk gevaarlijk hoog op en moest er snel worden ingegrepen.

Toch vormen vooral de oogdruppels zijn dagelijkse routine. ’s Ochtends druppelen bij het tandenpoetsen. ’s Avonds weer opnieuw. Meerdere soorten druppels per oog, een aantal minuten na elkaar. Na operaties moest hij soms zes keer per dag druppelen volgens een strak schema.

Je moet het zelf doen. Je kan niet wachten tot iemand vraagt of je je druppels hebt gedaan. Die discipline is essentieel om je zicht zo stabiel mogelijk te houden. Je hebt maar twee ogen, daar moet je goed voor zorgen.

Dirk van Rij

Leven met minder zicht

Glaucoom en andere kwalen hebben zijn zicht merkbaar aangetast. Het ene oog (30%) ziet aanzienlijk minder scherp dan het andere (80%). In het donker autorijden gaat niet meer. Ondertiteling lezen werd moeilijker en lichtvervorming zorgt ervoor dat lijnen soms gebogen lijken.

Toch laat Dirk zich niet tegenhouden: “Ik laat glaucoom mijn leven niet bepalen. Als iets niet meer lukt, zoek ik naar nieuwe manieren om alsnog mijn hobby’s te blijven doen.”

Ook optimisten hebben baaldagen

Dirk spreekt zonder bitterheid over zijn oogaandoening. Acceptatie betekent voor hem berusting, maar ook een manier om energie te bewaren voor wat wél kan: “Ik denk dat ik heb geleerd te accepteren wat er op je pad komt”.

Die houding helpt hem ook op moeilijkere dagen. Want die zijn er. De wetenschap dat zijn zicht mogelijk nog verder achteruitgaat, blijft spannend. “Daar ben ik soms wel verdrietig om, ja.” erkent Dirk.

Streep eronder, en weer door

Aan de tekentafel buigt Dirk zich weer over zijn tekening. Een sfeervol stadsaanzicht van een gracht in Schiedam wordt met iedere streep gedetailleerder.

Zijn zicht mag dan veranderen, zijn blik op het leven blijft helder. Dirk blijft plannen maken, vrijwilligerswerk doen en nieuwe dingen leren: “En zo lang als het kan, blijf ik tekenen!”